Od dawna marzyłem o robocie modela prężącego się po światowych wybiegach u najwspanialszych projektantów. Jakiś czas temu otrzymałem ofertę zaprezentowania się w sesji zdjęciowej jednej z firm zajmujących się wyrobami z nabiału – śmietana, maślanka, ser biały. Nie myśląc długo przyjąłem szansę. Pomieszczenie fotograficzne znajdowało się w zadbanej okolicy w centrum mojego miasta. Zadbane, z klimatyzacją, całkowicie zaadaptowane do robienia profesjonalnych ujęć. W środku znajdowała się trójka ludzi – najważniejszy fotograf, kobieta zajmująca się makijażem i ubiorem oraz spec od scenografii oraz regulacji światła – jak się później dowiedziałem będący w największym stopniu odpowiedzialny za powodzenie sesji. Poinformowano mnie, że sesja, do której jestem zaangażowany mają być wykorzystane do billboardów/posterów i tych ukazujących się w prasie. Jako, że reklama dotyczyła dietetycznych jogurtów z owocami motywem dominującym były wiśnie, niebo, krzaki – słowem przyroda. Pozowałem przed większość czasu szczerząc się od ucha do ucha. Byłem rozliczany z tego aby w jak najdoskonalszy sposób wyrazić swój niepohamowany zachwyt nad nowym produktem. Ja się zachwycałem, a fotograf strzelał foto
3. Nic niemożliwego, a zajęcie świetnie płatne. Wszystko trwało kilka ładnych godzin. Po skończeniu zdjęć nie byłem w stanie skierować wzroku na jogurt przez następnych kilka tygodni. Zdjęcia w których brałem udział były tylko początkiem całego długiego procesu. Musiały one zostać obrobione, uznane, wybrane, by później specjaliści mieli wynaleźć chwytliwy slogan reklamowy i zaplanować resztę kampanii w czasie. Plakaty w gazetach i na ulicach ukazały się dopiero po kilkudziesięciu dniach od mojej sesji zdjęciowej, natomiast reklamowany towar ukazywać się na półkach sklepowych chwilę później. Nie wiem czy dobrze się sprzedawał, lecz przyznać mogę, że w podobnej sesji partycypowałbym raz jeszcze.